SELECT EPISODES:
Το μαγικό των ανθρώπων | Γιώτα Ανδρώνη: Η επιζήσασα

’Ήμουνα φυλακισμένη από παιδάκι μέσα στο ίδιο μου το σώμα, μέσα στο μυαλό μου’’.

Οικογενειακά μυστικά που μένουν στη σιωπή, γράφουν την δική τους ιστορία. Μας καθορίζουν και κάποιες φορές μας αρρωσταίνουν. Ποσό όμηροι είμαστε των παιδικών μας τραυμάτων;
Η Γιώτα μας μιλά για τον αγώνα της ενάντια στην κατάθλιψη. Έναν αγώνα που ξεκίνησε από τα εννιά της χρονιά. “Ήμουνα στο βυθό της θάλασσας, κατι με κρατούσε κάτω, με κρατούσε, ήθελα να ανεβώ στην επιφάνεια, υπήρχε ένα χέρι κάτω που με πίεζε, έχανα την αναπνοή μου, έχανα τον αέρα μου, προσπαθούσα ανεβώ δεν γινόταν. Κάτω στο βυθό μπορεί να υπάρχει φως αλλά εσύ είσαι στο σκοτάδι’’ Μέσα από μια επίπονη θεραπευτική πορεία η Γιώτα βγήκε νικήτρια. Tο ξένο χέρι χάθηκε. Το αμίλητο του τραύματος έγινε φωνή και λόγος και δράση και έγνοια για τον ψυχικά τραυματισμένο συνάνθρωπο. Γιώτα, η επιζήσασα μιας ψυχικής καταστροφής. Η Γιώτα είναι τώρα συντονίστρια Ομάδων Αυτοβοήθειας της Ελληνικής Εταιρείας Διαταραχών Διάθεσης ” ΜΑΖΙ”. Με πρόεδρο την Αγγελική Μενεδιάτου προσφέρουν ένα ανεκτίμητο, στις μέρες μας έργο. ‘’Άνθρωπος σημαίνει να μην αρκείσαι’’ μας λέει ο Πεσσόα. Και είναι αλήθεια τόσο ενθαρρυντικό για την υπόθεση της ζωής να βλέπεις έναν άνθρωπο που έζησε για χρόνια απαξιωμένος κι ανήμπορος να νιώθει σήμερα περήφανος για τον εαυτό του. Η ιστορία της Γιώτας σε αυτούς ειδικά τους καιρούς είναι ένα δώρο. Υπόμνηση της δύναμης μεταμόρφωσης, που σε πείσμα των καιρών, σε πείσμα των καταστάσεων κουβαλά μέσα του ο άνθρωπος.

Σκηνοθεσία: Πέννυ Παναγιωτοπούλου
Ιδέα-επιστημονική επιμέλεια: Φωτεινή Τσαλίκογλου
Διεύθυνση φωτογραφίας: Δημήτρης Κατσαΐτης
Μοντάζ: Γιώργος Σαβόγλου
Εκτελεστής παραγωγός: Παναγιώτα Παναγιωτοπούλου – p.p.productions.

Η παράξενη εποχή μας φέρνει στο προσκήνιο με ένα δικό της τρόπο την απώλεια, το πένθος, το φόβο, την οδύνη.
Αλλά και την ανθεκτικότητα, τη δύναμη, το φώς μέσα στην ομίχλη.
Ένα δύσκολο στοίχημα εξακολουθεί να μας κατευθύνει: Nα δώσουμε φωνή στο αμίλητο του θανάτου.
Όχι κραυγαλέες, επισημάνσεις, όχι ηχηρές νουθεσίες και συνταγές, όχι φώτα δυνατά που πιο πολύ συσκοτίζουν παρά φανερώνουν.
Ένας ψίθυρος αρκεί. Μια φωνή που σημαίνει.
Που νοηματοδοτεί και σώζει τα πράγματα από το επίπλαστο, το κενό, το αναληθές.

Η λύση τελικά θα είναι ο άνθρωπος. Ο ίδιος άνθρωπος κατέχει την απάντηση στο «αν αυτό είναι άνθρωπος».

O άνθρωπος, είναι πλάσμα της έλλειψης αλλά και της υπέρβασης. «Άνθρωπος σημαίνει να μην αρκείσαι».

Σε αυτόν τον ακατάβλητο άνθρωπο είναι αφιερωμένος και ο νέος κύκλος των εκπομπών μας.

Για μια υπέρβαση διψούν οι καιροί.

Ανώνυμα, και επώνυμα πρόσωπα στο Μαγικό των Ανθρώπων, αναδεικνύουν έναν άλλο τρόπο να είσαι, να υπομένεις, να θυμάσαι, να ελπίζεις, να ονειρεύεσαι…

Την ιστορία τους μας πιστεύτηκαν είκοσι ανώνυμοι και επώνυμοι συμπολίτες μας. Μας άφησαν να διεισδύσουμε στο μυαλό τους.
Μας άφησαν για μια ακόμα φορά να θαυμάσουμε, να απορήσουμε, ίσως και λίγο να φοβηθούμε.

Πάντως μας έκαναν και πάλι να πιστέψουμε ότι «Το μυαλό είναι πλατύτερο από τον ουρανό».