Σαν Παραμύθι | Μοιρολόϊ….της ξενιτιάς

Bράχια και πέτρες είναι η Ήπειρος. Βουνά και λόφοι.

Γκρεμοί και βουερά ποτάμια. Άγριος τόπος, άγονος. Ο άνθρωπος εδώ πάνω πάντα ταξίδευε. Βαλκάνια, Ρωσία, Κεντρική Ευρώπη, Αμερική, Aυστραλία. Μοίρα του Ηπειρώτη, να αλλάζει συνέχεια τόπο, αφού η πατρίδα του δεν είχε ψωμί.

Ζωντανός θάνατος ήταν η ξενιτιά. Εκείνοι που μέναν πίσω – γυναίκες, παιδιά, γονικά – δεν ήξεραν αν θα ξαναδούν τον αγαπημένο τους, αν θα του ξαναμιλήσουν. Ούτε εκείνος γνώριζε αν θα ‘βρισκε το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι, μέσα από βουνά ψηλά, αδιάβατα, κακοτράχαλα. Ο ξένος τόπος ήταν σαν την Κόλαση ή τον Παράδεισο. Γυμνός πορευόσουν προς τα εκεί. Με μοναδική αποσκευή, το λυγμό του κλαρίνου…

«Παρηγοριά έχ’ ο θάνατος, παρηγοριά έχ’ ο χάρος, ο ζωντανός ξεχωρισμός παρηγοριά δεν έχει…»

Εμφανίστηκαν οι καλλιτέχνες:
Θανάσης Χαλιλόπουλος – Κλαρίνο, Κώστας Κίκιλης – Βιολί, Θωμάς Κωνσταντίνου – Λαούτο, Κωνσταντίνος Μερετάκης – Κρουστά, Παγώνα Αθανασίου – Τραγούδι, Κώστας Κωσταγιώργος – Βιολί, Γιάννης Διαμάντης – Λαούτο, Φώτης Παπαζήκος – Τραγούδι, Πετρολούκας Χαλκιάς – Κλαρίνο, Βαγγέλης Κουμζής – Βιολί, Χριστόδουλος Ζούμπας – Λαούτο, Θοδωρής Μπαλτούμας – Ντέφι, Κατερίνα Ζάκκα – Τραγούδι, Νίκος Φιλιππίδης – Κλαρίνο, Βαγγέλης Κουμζής – Βιολί, Κώστας Φιλιππίδης – Λαούτο, Κώστας Κίκιλης – Βιολί, Λευκοθέα Φιλιππίδη – Τραγούδι